O'zb  
 

Oxirgi sonda



Ko'p o'qilgan maqolalar



Dolzarb mavzu



Maqolalar arxivi

«    Noyabr 2017   
Du Se Cho Pa Ju Sha Ya
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3
11.04.2017

HAQIQIY BAXT TINCHLIK, XOTIRJAMLIKDA

Hayot tajribasidan ma’lumki, inson keksaygani sari mehrga, etiborga ko‘proq ehtiyoj seza boshlaydi. Agar farzandlari ardogida bolsa, yon-atrofdagilar qollab-quvvatlasa, davlat gamxorligini his etib tursa, keksalik maroqli otadi.

Prezidentimizning «Ikkinchi jahon urushi qatnashchilarini ragbatlantirish togrisida»gi Farmoni hamda Xotira va Qadrlash kuniga tayyorgarlik korish va uni otkazish chora-tadbirlari togrisidagi Qarori zamirida ham aslida xalqimizga xos bolgan milliy qadriyatlar yotadi.

Farmonga kora, 1941-1945 yillardagi Ikkinchi jahon urushida fashizm ustidan qozonilgan galabaning 72 yilligi munosabati bilan urush qatnashchilari va nogironlarini moddiy ragbatlantirish kozda tutilgan. Vatani, xalqi uchun urushga kirgan, qon tokkan, mard, jasur, matonatli kishilarni har qancha ezozlasak, ularga tazim qilsak kamlik qiladi.

Poytaxtimizning Shayxontohur tumanidagi Yangi shahar mahallasida urush va mehnat fronti qatnashchilaridan bir guruhi istiqomat qiladi.

— Yoshim 91 da, deydi Maqsud Oqilov. Urush yillarini kordik. Urushning insoniyat boshiga solgan kulfatlari qalbimda ogir jarohatlar qoldirgan. Togrisi, urush haqida kop gapirishni istamayman. Men bilan yelkama-elka turgan kop quroldoshlarimning xoki ozga yurtlarda qolib ketdi. Osha jang maydonlarida dorilomon, tinch va osoyishta kunlarni orzu qilardik. Lekin kopchilikka bu kunlarni korish nasib etmadi.

Ilk bor birgalikda jangga kirgan dostlarimning aksariyati halok boldi. Ular endi on sakkiz, yigirma yoshga tolgan, koplari oila qurishga ham ulgurmagan yigitlar edi. Urush ana shunday yosh yigitlarning umriga zomin boldi.

Dostlarsiz vatanga qaytish nihoyatda ogir edi. Bizning oiladan tort aka-uka urushga ketgan, bir akam halok bolgandi. Qolgan ikkitasining taqdiri nomalum edi. Urush tugab, uyga qaytgach, oglidan qora xat olgan dostlarimning onalari bolalari haqida mendan qayta-qayta sorashardi. Butun umr eshikning tiq etgan tovushiga ilhaq bolib, bolam kelib qolsa kerak, deb eshikka koz tikib otganlar qancha. Ana shu xotiralar haqida kop oylayman, qiynalaman.

Shukr, bugungi kunlarga ham yetdik. Xalqimiz orasida qadr, ezoz topib umrguzaronlik qilyapmiz. Hozir patronaj hamshiralari kelib, holimdan xabar oladi. Kollej, maktab oquvchilari bilan tez-tez, suhbatlashib turaman. Ularga urush keltirgan kulfatlar haqida sozlab beraman. Vatanni, bugungi ozod va nurafshon kunlarning qadriga yetish kerakligini aytaman.

Nevaralar qurshovida sevimli bobo bolib otiribman. Ketma-ket biz kabi keksalarni oylab, qarorlar chiqarilyapti. Prezidentimizning kechagi qarorini nevaram oqib berdi. Etibor bu katta baxt, ruhiy madad. Bu yashashga ishtiyoqimizni kuchaytiradida, bolam.

On besh evaram bor, deydi 89 yoshli Mehri Abzalova. Bolalarim uyli-joyli. Ularga korgan qiyinchiliklarimizni sozlab beraman. Bugungi yaratilgan sharoitlardan unumli foydalanib, ilm olish, hunar egasi bolish kerakligini aytaman.

Kuni kecha televizor qarshisida otirib, davlatimiz rahbarining Ikkinchi jahon urushi qatnashchilarini ragbatlantirish boyicha chiqqan farmonini diqqat bilan eshitdim. Bundan boshim osmonga yetdi.

Prezidentimizning Xotira va Qadrlash kuniga tayyorgarlik korish togrisidagi qarorini eshitib kozimga yosh keldi. Mahalladoshlarimga gururlanib aytdim. Ayniqsa, Ikkinchi jahon urushi qatnashchilari uy-xojaliklarini tamirlash, obodonlashtirish hamda oz uy-joyiga ega bolmaganlariga turar-joy ajratilishi meni tolqinlantirib yubordi. Keksalari ezoz va qadr topgan yurtda yashayotganimdan konglim togdek kotarildi.

Tong otar-otmas dalaga chiqib, kech tushganda uyga qaytardik. Otam va ikki akam urushga ketgan edi. Ular uyga omon-eson kelishdi. Ammo butun umr urush xotiralari ularni taqib etdi, ular urush haqida gapirishni unchalik xush kormas edi. Biz kordik, sizlar kormanglar, deb xorsinib qoyishardi.

Ayni urush yillarida tugilganman, deydi mehnat faxriysi Abdulvahob Mavlonov. Bolaligimizda urushda qatnashgan mahalladoshlarimiz bilan suhbatlashardim. Osha paytlarda ularning nigohlarida nimalar aks etganini tushunmasdim. Keyinchalik buni anglab yetganday boldim. Ular urushning mudhish jabrini, odamlarimiz boshidan otkazgan qiyinchiliklarni oylar ekan. Biz ularning oldida qarzdormiz. Hozir hayot bolganlarini har qancha ezozlasak ham kam.

Mamlakatimizda urush qatnashchilari, keksalarga etibor katta. Buni chiqarilayotgan qarorlar misolida ham korib turibmiz.

Prezidentimiz qarori haqida eshitdim. Urush qatnashchilari ragbatlantirilishidan juda xursand boldim. Front va front ortida xizmat qilganlar yildan-yilga kamayib borayapti. Ulardan hayotiy tajribalarini organishimiz, ogitlarini eshitib, duolarini olishimiz kerak...

Albatta, har qanday jamiyatning manaviyatini yoshi ulug odamlarga bolgan etibori va gamxorligi belgilaydi. Oz hayotini, oilasini piru badavlat ota-onalar, bobo-buvilarsiz tasavvur qila olmaydigan ozbek xalqi uchun ushbu Qarorning ahamiyati va qadri balanddir.

Urush hech qachon insonlarga yaxshilik keltirmaydi. Buni Ikkinchi jahon urushi qatnashchisi Maqsud ota va mehnat fronti ishtirokchisi Mehri buvining xotiralarini tinglab chuqurroq angladim. Tinchlikning qadriga yetib, osoyishta yurtda yashayotganimizga shukronalik keltirdim.

Mahliyo ALIQULOVA



DB query error.
Please try later.