Охирги сонда



Кўп ўқилган мақолалар



Долзарб мавзу



Мақолалар архиви

«    Iyul 2017   
Du Se Cho Pa Ju Sha Ya
26 27 28 29 30 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 1 2 3 4 5 6
11.04.2017

ҲАҚИҚИЙ БАХТ — ТИНЧЛИК, ХОТИРЖАМЛИКДА

Ҳаёт тажрибасидан маълумки, инсон кексайгани сари меҳрга, эътиборга кўпроқ эҳтиёж сеза бошлайди. Агар фарзандлари ардоғида бўлса, ён-атрофдагилар қўллаб-қувватласа, давлат ғамхўрлигини ҳис этиб турса, кексалик мароқли ўтади.

Президентимизнинг «Иккинчи жаҳон уруши қатнашчиларини рағбатлантириш тўғрисида»ги Фармони ҳамда «Хотира ва Қадрлаш кунига тайёргарлик кўриш ва уни ўтказиш чора-тадбирлари тўғрисида»ги Қарори замирида ҳам аслида халқимизга хос бўлган миллий қадриятлар ётади.

Фармонга кўра, 1941-1945 йиллардаги Иккинчи жаҳон урушида фашизм устидан қозонилган ғалабанинг 72 йиллиги муносабати билан уруш қатнашчилари ва ногиронларини моддий рағбатлантириш кўзда тутилган. Ватани, хал­қи учун урушга кирган, қон тўккан, мард, жасур, матонатли кишиларни ҳар қанча эъзозласак, уларга таъзим қилсак камлик қилади.

Пойтахтимизнинг Шайхонтоҳур туманидаги «Янги шаҳар» маҳалласида уруш ва меҳнат фронти қатнашчиларидан бир гуруҳи истиқомат қилади.

— Ёшим 91 да, — дейди Мақсуд Оқилов. — Уруш йилларини кўрдик. Урушнинг инсоният бошига сол­ган кулфатлари қалбимда оғир жароҳатлар қолдирган. Тўғриси, уруш ҳақида кўп гапиришни истамайман. Мен билан елкама-елка турган кўп қуролдошларимнинг хоки ўзга юртларда қолиб кетди. Ўша жанг майдонларида дориломон, тинч ва осойишта кунларни орзу қилардик. Лекин кўп­чиликка бу кунларни кўриш насиб этмади.

Илк бор биргаликда жангга кирган дўстларимнинг аксарияти ҳалок бўлди. Улар энди ўн саккиз, йигирма ёшга тўлган, кўплари оила қуришга ҳам улгурмаган йигитлар эди. Уруш ана шундай ёш йигитларнинг умрига зомин бўлди.

Дўстларсиз ватанга қайтиш ниҳоятда оғир эди. Бизнинг оиладан тўрт ака-ука урушга кетган, бир акам ҳалок бўлганди. Қолган иккитасининг тақдири номаълум эди. Уруш тугаб, уйга қайтгач, ўғлидан қора хат олган дўстларимнинг оналари болалари ҳақида мендан қайта-қайта сўрашарди. Бутун умр эшикнинг тиқ этган товушига илҳақ бўлиб, болам келиб қолса керак, деб эшикка кўз тикиб ўтганлар қанча. Ана шу хотиралар ҳақида кўп ўйлайман, қийналаман.

Шукр, бугунги кунларга ҳам етдик. Халқимиз орасида қадр, эъзоз топиб умргузаронлик қиляпмиз. Ҳозир патронаж ҳамширалари келиб, ҳолимдан хабар олади. Коллеж, мактаб ўқувчилари билан тез-тез, суҳбатлашиб тураман. Уларга уруш келтирган кулфатлар ҳақида сўзлаб бераман. Ватанни, бугунги озод ва нурафшон кунларнинг қадрига етиш кераклигини айтаман.

Неваралар қуршовида севимли бобо бўлиб ўтирибман. Кетма-кет биз каби кексаларни ўйлаб, қарорлар чиқариляпти. Президентимизнинг кечаги қарорини неварам ўқиб берди. Эътибор бу — катта бахт, руҳий мадад. Бу яшашга иштиёқимизни кучайтирадида, болам.

— Ўн беш эварам бор, — дейди 89 ёшли Меҳри Абзалова. — Болаларим уйли-жойли. Уларга кўрган қийинчиликларимизни сўзлаб бераман. Бугунги яратилган шароитлардан унумли фойдаланиб, илм олиш, ҳунар эгаси бўлиш кераклигини айтаман.

Куни кеча телевизор қаршисида ўтириб, давлатимиз раҳбарининг Иккинчи жаҳон уруши қатнашчиларини рағбатлантириш бўйича чиққан фармонини диққат билан эшитдим. Бундан бошим осмонга етди.

Президентимизнинг Хотира ва Қадрлаш кунига тайёргарлик кўриш тўғрисидаги қарорини эшитиб кўзимга ёш келди. Маҳалладошларимга ғурурланиб айтдим. Айниқса, Иккинчи жаҳон уруши қатнашчилари уй-хўжаликларини таъмирлаш, ободонлаштириш ҳамда ўз уй-жойига эга бўлмаганларига турар-жой ажратилиши мени тўлқинлантириб юборди. Кексалари эъзоз ва қадр топган юртда яшаётганимдан кўнглим тоғдек кўтарилди.

Тонг отар-отмас далага чиқиб, кеч тушганда уйга қайтардик. Отам ва икки акам урушга кетган эди. Улар уйга омон-эсон келишди. Аммо бутун умр уруш хотиралари уларни таъ­қиб этди, улар уруш ҳақида гапиришни унчалик хуш кўрмас эди. «Биз кўрдик, сизлар кўр­манглар», деб хўрсиниб қўйишарди.

— Айни уруш йилларида туғилганман, — дейди меҳнат фахрийси Абдулваҳоб Мавлонов. — Болалигимизда урушда қатнашган маҳалладошларимиз билан суҳбатлашардим. Ўша пайтларда уларнинг нигоҳларида нималар акс этганини тушунмасдим. Кейинчалик буни англаб етгандай бўлдим. Улар урушнинг мудҳиш жабрини, одамларимиз бошидан ўтказган қийинчиликларни ўйлар экан. Биз уларнинг олдида қарз­дормиз. Ҳозир ҳаёт бўлганларини ҳар қанча эъзозласак ҳам кам.

Мамлакатимизда уруш қатнашчилари, кексаларга эътибор ­катта. Буни чиқарилаётган қарорлар мисолида ҳам кўриб турибмиз.

Президентимиз қарори ҳақида эшитдим. Уруш қатнашчилари рағбатлантирилишидан жуда хурсанд бўлдим. Фронт ва фронт ортида хизмат қилганлар йилдан-йилга камайиб бораяпти. Улардан ҳаётий тажрибаларини ўрганишимиз, ўгитларини эшитиб, дуоларини олишимиз керак...

Албатта, ҳар қандай жамиятнинг маънавиятини ёши улуғ одамларга бўлган эътибори ва ғамхўрлиги белгилайди. Ўз ҳаётини, оиласини пиру бадавлат ота-оналар, бобо-бувиларсиз тасаввур қила олмайдиган ўзбек ­халқи учун ушбу Қарорнинг аҳамияти ва қадри баланд­дир.

Уруш ҳеч қачон инсонларга яхшилик келтирмайди. Буни Иккинчи жаҳон уруши қатнашчиси Мақсуд ота ва меҳнат фронти иштирокчиси Меҳри бувининг хотираларини тинглаб чуқурроқ англадим. Тинчликнинг қадрига етиб, осойишта юртда яшаётганимизга шукроналик келтирдим.

 

Маҳлиё АЛИҚУЛОВА



DB query error.
Please try later.