14.05.2019

ЖАСОРАТ УНУТИЛМАЙДИ, ДАВОМ ЭТАДИ

Ботирларимиз қадимда жангга отланганида бир ҳовуч Ватан тупроғини ўзлари билан олиб кетишган. Бу тупроқ уларга туғилиб ўсган заминни, бу тупроқ халқи олдида қилган қасамёдини ёдга солиб турган. Мана шу бир ҳовучгина тупроқ тафти Ватанга бўлган муҳаббатини қалбида алангалатиб турган, куч берган. Мана шу бир ҳовуч тупроқ халқига, юртига содиқ ўғлон бўлишга даъват қилган. Бугун ботирларимиз Ватан тупроғини тумор қилиб ёнида олиб юришмайди. Аммо юрагида сақлайди. Садоқат уларнинг томирларида қон бўлиб оқади.

Ҳар сафар қасамёдига содиқ бўлиб, жонини фидо қилганлар ҳақида ўйлаганимда, шу гаплар беихтиёр ёдимга тушаверади. Омилжон Муҳамедов айни кучга тўлган, орзулари осмон бўлган 26 ёшда эди.

Омилжон Тошкент туманидаги 16-мактабда ўқиди. Айтишларича, босиқ, вазмин ўспирин онасини, ака-сингилларини жуда яхши кўрган. Салима ая ўғли ўқиётганда мактабдан фақат илиқ сўзлар эшитган. Дарвоқе, Муҳамедовлар оиласида 6 ўғил, 4 қиз вояга етган. Омилжон ўғил фарзандларнинг кенжаси бўлган. У мактабни тугатгач, ҳаёт йўлини ички ишлар идоралари билан боғлади. Омилжон тиришқоқлиги, касбига фидойилиги билан Тошкент шаҳар ички ишлар бош бошқармаси ППХБ 2-батальон 1-отрядида ҳурматга сазовор бўлди. Шу орада Нозима деган қизга уйланди. Фарзанд кўришгач, яхши ниятда Оқилжон, деб исм қўйишди. Оқилжон отасидан айрилганида эндигина икки ёшда эди.

Ўз хизмат вазифасини бажариш чоғида мардларча ҳалок бўлган Омилжон Муҳамедовнинг турмуш ўртоғи билан суҳбатлашиш учун кетаяпману мени бир савол қийнарди: ўн тўққиз йиллик ярани тирнаш, ўша мудҳиш айрилиқ кунларни эслатиш қандай бўларкин?

Нозимага келишимдан мақсад-муддаони тушунтирдим. У сукут сақлаб, бошини қимирлатиб, эшитиб турди. Бироздан сўнг оғир бўлса-да, саволни бердим.

— Ўша куни нима бўлган ўзи?..

Орадаги жимликдан сўнг у оҳиста сўзлади:

— Уч кун олдин ишдан уйга хурсанд бўлиб келдилар. Янги хизмат машинаси — «Нексия» беришган экан. Ойижоним ва мени «Нексия»га ўтқазиб, айлантириб келдилар... Ҳеч эсимдан чиқмайди, ўша куни картошка палов қилгандим. Кўнглим ниманидир сезган экан. Ишга кетаётганларида, ўзбек аёллари ўзгалар олдида бундай қилмайди, ойижонимнинг олдиларида Омилжон акамни қучоқладим, ҳеч кетказгим келмади. Кулиб айтган гаплари шу бўлди: эртага келаман-ку...

Нозиманинг кўзи ёшга тўлди.

— Ўша куни негадир ой менга жуда катта кўринди. Одатдагидай эрталаб ҳовлидаги юмушларни қилдим. Овсинимникига ўтсам, ўғилларидан бири шумхабарни айтиб қолди. Менга билдирмай кечаси акалари фожиа жойига кетишган экан...

Омилжон акам хизмат машинасида кетаётганида шубҳали одамларни кўриб, машинани тўхтатган. Шериги тушиб, ўзини таништираётганида жиноятчилар уни отиб ташлашган. Орқадаги «Дамас»да заргарнинг уйини уриб келаётган саккиз нафар босқинчи Омилжон акамга ташланган. У киши жуда бақувват эдилар. Шундай бўлса-да, пичоқ уриб ўлдиришган... Бир ўзлари саккизтаси билан олишган. 1999 йил 6 августда шу воқеа бўлган...

Сержант Омилжон Муҳамедов ашаддий жиноятчилар билан бўлган олишувда мардларча ҳалок бўлди. Қасамёдига содиқ қолди. Эл-юрт тинчлиги йўлида ўз жонидан кечди. Бу ўғлоннинг жасорати унутилмайди. Унинг касбига садоқати ёш авлод учун ибрат мактабидир. Омилжон ҳаётдан жуда эрта кетди. У кўп нарсаларни режалаштириб қўйганди. Афсус...

Сержантнинг рафиқасига бир нарса таскин беради. Омилжон хизмат вазифасини шараф билан бажариб, азиз жонини фидо қилди. Яна бир таскин берадиган томони, икки ёшли яккаю-ягона зурриёди вояга етиб, бугун отасининг изидан боряпти. Оқилжон ўтган йил Ички ишлар вазирлиги академиясини тугатди. Демак, жасорат давом этади.

 

Равшан ШОДИЕВ,

«Ўзбекистон овози» мухбири.



DB query error.
Please try later.