Охирги сонда



Кўп ўқилган мақолалар



Долзарб мавзу



Мақолалар архиви

«    Mart 2019   
Du Se Cho Pa Ju Sha Ya
25 26 27 28 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
08.01.2019

САМИМИЙ СУҲБАТ САБОҚЛАРИ

Биз талабалар ҳар куни бўлмаса-да, кунора «Ўзбекистон овози» газетаси таҳририятига бориб турамиз. Ёзганларимизни кўрсатамиз, ёзишга мавзу сўраймиз ёки бирор тадбирни ёзиб келишга мухбирлар билан бирга борамиз.

Яқинда таҳририятда газета бош муҳаррири мени бир отахон билан таништирди. У киши ўтган асрнинг 70-80 йилларида республикада машҳур механизатор, хўжалик раҳбари бўлган, Ўзбекистонда хизмат кўрсатган механизатор Қувондиқ ота АБДУРАЗЗОҚОВ экан. Ҳозирда Жиззах вилоятининг Зарбдор туманида истиқомат қиларкан. Мустақилллик йилларида узоқ вақт маҳалла фуқаролар йиғини раиси бўлиб ишлабди. Яқинда 80 ёшни қарши олибди.

Дастлабки саволим шундай бўлди:

— Сиз Ўзбекистон мустақил бўлмаган даврни ҳам, мустақиллик йилларини ҳам кўрган инсон сифатида икки замонни таққослаб, бугунги ёшларга нималарни айтгингиз келади?

— Ўтган замонда халқимиз бошига солинган воқеаларни айтсам, бугунги ёшлар ишонмайди. Уларнинг кўзига эртак айтаётган одамга ўхшаб кўринишим мумкин. Ўша замонда ҳамма тенг ҳуқуқли дейилар эди, аслида тенг эмасдик. Ўзларига лозим кўрганни, бизга муносиб кўришмасди. Урф-одатларимизга беписанд қарашарди...

— Мисоллар келтирсангиз, яхши бўларди.

— Ўзим ҳам шу мисолларга қараб келаяпман. Ҳеч эсимдан чиқмайдиган бир воқеани айтай, 1968 йили мен Ўзбекистон ёшларининг илғор вакилларидан бири сифатида жаҳон ёшларининг Болгарияда бўладиган IX жаҳон фестивалига борадиган бўлдим. Мени Ўзбекистон раҳбари Шароф Рашидов қабул қилиб табриклади, фестивалда иштирок этиш масъулиятини тушунтирди. «Сиз ўзбексиз, бозордан зўр дўппи оласизда, кийиб борасиз, Ўзбекистондан эканлигингиз билиниб турсин», деди. Москвага жўнадик. «Юность» меҳмонхонасига жойлашдик. Делегация билан ресторанга бордик, чиқаётганимизда икки йигит мени тўхтатиб, бир хонага олиб кириб, «Сен нима, ўзбеклигингни намойиш қилмоқчимисан. Сенинг ватанинг — СССР. Агар дўппингни ечиб ташламасанг, келган жойингга жўнатиб юборамиз», дейишди. Мен ноилож дўппимни ечиб, жомадонимга беркитдим. Қаттиқ хафа бўлдим.

Яна бир мисол айтай, Ўзбекистон ёшлар иттифоқи билан Ўзкомпартияининг қўшма йиғилиши бўлиб ўтди. Шунда Шароф Рашидов «Мен йиғилишни бошлашимдан олдин сизларга бир хушхабарни етказмоқчиман. Москвадан «Халқлар дўстлиги» саройини қуришга рухсат ва маблағ олиб келдим. Сизларни табриклайман!», деди хурсанд бўлиб. Ҳақиқатан ҳам, бу катта воқеа эди ўша замонда.

Ҳозир бунга ўхшаш бинолар исталган вилоятда, қишлоқларда қуриляпти. Зарбдор туманимизда бир ярим йил ичида «Тўқимачилик комбинати» қурилди. Бу ерда 500 га яқин одам ишлаяпти. Икки йилдан сўнг бу кўрсаткич 3500 га етиши мўлжалланган. Бу ерлар илгари чўл эди. Одамлар ишсиз эди. Завод, фабрика тўғрисида-ку гап бўлиши мумкин эмасди. Ҳозир чекка қишлоқларимизда ҳам супермаркетлар қурилмоқда.

Мустақиллигимиз бўлмаганда, ким бизга бу қурилишларга рухсат берарди?! Ҳеч ким...

Бугун Тошкентни айландим. Ўтмишдаги Тошкент билан бугунгиси ўртасида ер билан осмонча фарқ бор. «Toshkent city» деган шаҳарча қурилаётган экан. Тўхтаб томоша қилдим, ғурурландим. Ўтган замонда буни орзу ҳам қилиб бўлмасди.

— Мустақилликдан олдин халқимиз турмуши қандай эди?

— Авваллари лойдан, пахсадан курилган уйларда яшардик. Уйга эгалик қилиш ҳуқуқи, шахсий мулкимиз йўқ эди. Барча нарса давлатники эди. Аксарият уйлар полсиз эди. Ерга қамиш ёки хашак тўшаб, устидан шолча ташланарди. Бир-икки хонали кулбаларда 8-9 жон яшарди. Кимдир уйининг томини шифер билан ёпса, терговга чақиртирилиб, сўроқ қилинарди. Бугунги кунда кам таъминланганларга, жисмоний имконияти чекланганларга имтиёзли ёки бепул уйлар берилмоқда. Бундан ортиқ яна нима қилиш мумкин?! Фақат шукрона айтишимиз керак.

— Шифохоналарнинг аҳволи қандай эди?

— Шифохона номига шифохона эди. Айниқса, қишда азоб эди. Совуққа чидаш осон эмасди. Яна бир гапни айтай, шифохона дейсизми, уйми иситиш учун ўтин, кўмир етишмасди. Касалхонага ётқизилган одамнинг кетидан кўрпа кўтариб борардик...

— Ўша даврдаги мактаблар ҳақида ҳам айтиб беринг?

— Биз биринчи синфдан бешинчи синфгача бир хонада ўқиганмиз. Ўқитувчимиз ҳам битта эди. Ҳозир қурилаётган мактаблар қаерда эди. Болалар боғчаси нималигини билмаганмиз. Дарахтлар соясида бешикми, беланчакми бўларди. Ҳозир алоҳида вазирлик ташкил этилди. Болаларни юз фоиз боғчага жалб қилиш чора-тадбирлари кўрилмоқда. Бу кўрсаткич авваллари бир фоизни ҳам ташкил этмасди.

Сиз узоқ йиллар маҳалла фуқаролар йиғини раиси бўлиб ишлагансиз. Бугунги ҳаётимизда маҳалланинг аҳамияти ҳақида тўхталсангиз.

— Мен 17 йил маҳаллада фаолият юритдим. Кўплаб муаммоларни маҳалла ёрдамида ҳал қилишимиз мумкин. Қанчадан-қанча оилаларни иш билан таъминлашга ёрдам бердик. Аразлашиб, бир-бирига аччиқ қилиб ажралмоқчи бўлган ёшларнинг оилаларини сақлаб қолдик. Кўмакка эҳтиёжманд оилаларга саховатпеша тадбиркорларни бириктирдик. Шундай ишладикки, одамлар ҳокимликка кирмай қўйди. Мустақиллик йилларида маҳалланинг ваколати, ҳаётимиздаги ўрни мустаҳкамланди. Юртнинг тинчлиги маҳалладан бошланишини унутмаслик керак.

— Биз, ёшларга сабоқ бўладиган суҳбатингиз учун катта раҳмат. Сизга узоқ умр, сиҳат -саломатлик тилаймиз.

 

Ўзбекистон журналистика ва оммавий комуникациялар университети талабаси,

Мафтунахон Суннатиллаева суҳбатлашди.



DB query error.
Please try later.