01.09.2016

МЕН ЎҚИГАН МАКТАБЛАР

Илк бор биринчи синфга борганим худди кечагидек эсимда. Қишлоғимиздаги бошланғич мактабда жами 10 нафар бола ўқирдик. «Мактаб» деб аталган бу бино бир кўримсиз кулба эди. Биз бунга эътибор бермасдик. Барча фанлар бўйича битта ўқитувчи дарс ўтарди. Муаллимимиз жуда сермулоҳаза инсон бўлиб, бизга: «Мактабни тугатиб, ҳар хил касб­ларни эгаллайсизлар, шунинг учун ҳозирдан яхши ўқишларингиз керак», деб уқтирар эди.

Ўқиш давомида кун ва ойлар ўтиб, қиш-қировли кунларга етиб келганимизни билмай қолардик. Мактаб хонасини иситиш учун печкага тутантириқ ёқардик, кейин таппи, кўмир қалардик, кўмир ёнмасдан тутаб кетарди. Унгача дарс соатининг камида ярми ўтиб бўларди. Гоҳида кўмир етмай, синфхона исимасди, ўқитувчимиз уйга жавоб бериб юборарди.

Шу тариқа уч йил таҳсил олгач, ўша пайтда «Киров шўро хўжалиги» деб юритиладиган, биздан 8 км. узоқдаги 8-ўрта мактабнинг 4-синфига бордим. Бу ерда бошқа қишлоқлардан келган болалар билан 30 нафар ўқувчи таълим олардик. Дарс ҳафтасига тўрт кун уч соатдан, икки кун тўрт соатдан ўтиларди.

Узоқдан қатнайдиган ўқувчилар учун мактабда ётоқхона ажратилган экан, лекин шароити яхши эмас эди. Беш нафар ўқувчи бир хонага жойлашдик.

Ҳар йили сентябрь ойидан бошлаб қўшни туманга пахта теришга борардик. Икки-уч ойлаб пиллахона ёки дала шийпонида яшардик. Далада пахта умуман қолмаганида ҳам бизни уйга қайтариб юборишмасди, қорли-ёмғирли кунлар бошланганига қарамай, далада бўлишимиз зарур эди.

Ўша пайтда қишлоғимизда тахминан олтмиш оила истиқомат қиларди, шулардан иккита хонадонда енгил машина, биттасида мотоцикл бўлган. Бир куни туман марказида математика фанидан ўтказиладиган олимпиадада қатнашиш учун йўлга чиқдим. Битта-ю битта автоулов қишлоғимиздан ўтиб туманга борарди, ўшани кута бошладим. Ниҳоят, юк ташишга мўлжалланган усти очиқ «Газ-51» машинаси етиб келди, бироқ одам тўла экан, тўхтамай ўтиб кетди. Ўша куни туман олимпиадасига боролмадим...

Ўрта мактабни тугатгач, Тошкент халқ хўжалиги инс­титутига ўқишга кирдим. Бу орада ҳарбий хизматга чақирилдим, ундан кейин инс­титутда таҳсил олишни давом эттирдим.

Мана, юртимиз мустақил бўлди, тарихий ишлар амалга оширилди. Бизнинг қишлоғимизда ҳам катта ўзгаришлар бўлди. Биринчидан, аҳоли сони илгаригига қараганда икки-уч, даромади олти-етти баробар ошди. Шунинг ҳисобига данғиллама уйлар қурилди. Ҳозир ҳар бир оила ўз енгил машинасига эга, хусусий автоуловлар ўн-ўн беш баробар кўпайди. Тўйлар замонавий кошоналарда ўтказилмоқда. Қишлоқ аҳолиси тоза ичимлик суви билан тўла таъминланган.

Яқинда ўзим туғилиб ўсган Пайариқ тумани, «Халқобод» ҚФЙдаги Қудуқча қишлоғида янгидан қуриб битказилган мактабни бориб кўрдим. Кўркам, пишиқ ғиштдан қу­р­ил­ган, икки қаватли, синф­лар ёруғ, кенг. Компьютер хонаси, кутубхона, спорт майдончаларини кўриб, хурсанд бўлдим. Ўзим ўқиган мактаб кўз олдимга келиб, қийналган, хўрланганларимиз ёдимга тушди...

Кечаги ва бугунги кунларни қиёслаб, кўнгилга бир фикр келади: бу кунларнинг қадрига етмасак, она юртимиз бахту иқболи ва буюк келажаги йўлида хизмат қилишни энг олий саодат деб билмасак, ношукурлик қилган бўламиз, гуноҳ қилган бўламиз.

 

Шаҳриддин ҒАНИЕВ,

Тошкент молия институти ўқитувчиси, иқтисод фанлари номзоди.



DB query error.
Please try later.