07.05.2016

ЯХШИ ИНСОН ЁДИ

ЎзХДП Қашқадарё вилоят кенгаши, Республика Маънавият тарғибот маркази, Ёзувчилар уюшмаси вилоят бўлимлари ҳамда Фуқаролик жамияти шаклланишини мониторинг қилиш мустақил институти ҳудудий бўлинмаси ҳамкорлигида Касби тумани, Хўжаҳайрон қишлоғида ўтказиладиган хотира тадбири ҳақида эшитиб, тўғриси, юрагим энтикиб кетди, хотиралар ёдимга тушди...

1999 йилнинг 3 августи. Ўзбекистон Республикаси Президентининг «Ўзбекистон Қаҳрамони» унвонини бериш тўғрисидаги фармони эълон қилинди. Бу тарихий воқеанинг ўзига хослиги шунда эдики, юксак унвон мамлакатимизнинг тўрт нафар моҳир деҳқонига берилганди. Улар орасида Хўжаҳайрон қишлоғида туғилиб ўсган Ғайбулла Раҳмонов ҳам бор эди. Кўп ўтмай шу қишлоқлик Ўзбекистон халқ шоири Нормурод Нарзуллаевнинг «Олтин бошоқлар қўшиғи» бағишлов шеъри матбуотда босилиб чиқди. Унда шундай меҳрли сатрлар жой олган:

Номингиз ҳаётда нон каби азиз,

Тўкин дастурхонда меҳрингиз яшар.

Тўрда турмоқликка бордир ҳақингиз,

Шон-шуҳрат унвони сизга ярашар...

Яхши кунларнинг бирида Хўжаҳайрон қишлоғига, моҳир деҳқоннинг даласига бордим. Ғайбулла ака шундай самимий, бағрикенг инсон эканларки, гап сўзлари кишини лол қилиб қўярди. Далани айлантириб, нон-насиба манбаи бўлган ер, уни асраш, келажакдаги режалари ҳақида айтган фикрлари ҳамиша ёдимда. У етиштирган буғдой ноннинг таъми ҳеч қачон унутилмайди. Афсуски, ҳаётнинг биз билмаган синоатлари кўп. Меҳрдан яшнаган далаларнинг сардори 2004 йилнинг 12 сентябрида 64 ёшида оламдан ўтди...

Йўл бўйи ана шу хотиралар ҳақида ўйлаб кетдим. Тадбирдан бир кун олдин Хўжаҳайрон қишлоғига етиб келдим. Мана, Ғайбулла аканинг хонадонидаман. Бу кўркам уйларни ўзи қурган, кенг ҳовлида у ўз қўли билан ўтқазган ток, анор ва бошқа мевали дарахтлар шамолда оҳиста тебранади. Булар — фарзандлари, набиралари насибаси.

Менга ва дўстим — тарих фани муаллими Расулжон Маҳмаевга меҳмонхонадан жой қилишди. Аммо негадир уйқум қочди. Хона тўридаги Ғайбулла аканинг маҳаллий мусаввир чизган суратига боқаман. «Ўзбекистон Қаҳрамонлари» китобидан у киши ҳақида ёзилган публицистик мақолани қизиқиб ўқийман. Ёзувчи ва журналист Юсуф Бердиев томонидан Ғайбулла акага бағишланган «Ўзингдан қўймасин, далам» деб номланган хотира китобини варақлайман...

Ғайбулла аканинг сўзларини эслайман: «Ёшлигимиз кўп оғир ўтган. Трактор ҳайдадим, бригадир бўлдим, бутун умрим далада ўтди. Тўғриси, мендай оддий деҳқонга Ўзбекистон Қаҳрамони, деган улуғ мукофот берилиши хаёлимга ҳам келмаган...»

У ўзини ҳамиша камтар оларди. Аслида у оддий деҳқон эмас, қишлоқ хўжалигининг билимдони эди.

Бу оилада етти қиз ва бир ўғил камолга етди. Ҳар бири бир дунё. Ҳозир 22 невара ва саккиз чевара улғаймоқда. Хаёлимда «оддий тракторчиликдан иш бошлаган Ғайбулла ака эл-юрт эътиборига тушиб, шунчалик ҳурматга сазовор бўлди. Ғайратига ғайрат қўшган қудрат нима, ўзи?», деган савол кезарди. Бунга фақат қирқ йил бирга яшаган умр йўлдоши жавоб бериши мумкин эди.

— У киши мендан олти ёш катта эдилар, — дейди Пардахол ая. — Онаси ёшлигида қазо қилиб, кўп  қийинчилик кўрган. Бригада бошлиғи бўлган отаси Раҳмон бобо ёшликдан далада меҳнат қилишга ўргатган. Улғайиб, Тошкентдаги тракторчилар тайёрлаш курсида ўқиб келдилар. Дала ва меҳнат у  кишининг китоби эди. Кўп ўқиб, ўрганар эдилар. Ўзини  аямасди, бир  кафт дон топса, муҳтожлар билан баҳам кўрарди. Саксон биринчи йилда ўғлимиз Ғойибжон туғилганда, «издошим», деб роса суюнган эди. Ўзи ёшликдан оғир меҳнат қилишга мажбур бўлгани учун фарзандларимизнинг барчасини ўқитди, касб-ҳунарли қилди.

— Эсимда, Қарши давлат университетининг сиртқи бўлимига ҳужжат топширган эдим, — ҳикоя қилади муаллима қизи Санобар  Раҳмонова. — Отам соғлиқлари ёмонлашиб, даволаниш учун Тошкентга отланиб турганди. Мен кўнмасам ҳам сафарни  қолдириб, институт ҳовлисида имтиҳондан чиқишимни беш соат кутганлар. Отамдан ўтган меҳрни бугун фарзандларим ва ўқувчиларимга бераяпман.

— Эй, ака, ёшлигимда озроқ ўйин­қароқ бўлганман, — кулади ота издоши Ғойибжон Раҳмонов. — Аммо отам қатъиятли эдилар. Ўқидим, олий  маълумотли  бўлдим. Агар оилада ёлғиз ўғил бўлган  бўлсам, ўзимнинг ҳозир 4 нафар ўғлим бор. Кенжамизга бобосининг исмини қўйганмиз. Энди айтсам, отам ишлаган 102 гектар ерда фермер хўжалиги тузиб, 10 йил меҳнат қилдим. Пахта, дон  етиштириб кел­япмиз. Ростини айтаман, роса қийналдим, отамдек  бўлиш қийин экан. Ўтган  йили фермер хўжаликлари қайта ташкил қилиниб, бизга 44 гектар ер қолдирилди. Энди ишни эплаб  кетамиз...

Ҳа, Ғайбулла акадек куч-қудрат, маҳорат, ғайрат-шижоатга эга инсон бўлиш осон эмас. Аммо деҳқончилик тутумини тутган фарзандлари, шогирдлари олға интилишяпти, орзу қилишяпти — бу ниҳоятда муҳим.

Хўжаҳайрон қишлоғидаги 34-мактаб ҳовлисидамиз. Шу жойдаги эски мактабда бир вақтлар Ғайбулла ака сабоқ олган. Бугун қўш қаватли кўркам иморатда 646 нафар ўқувчи таълим-тарбия олмоқда. Компьютер синфлари, спорт майдончаси, ёпиқ спорт зали ва бошқа имкониятлар ёшлар учун. Шу куни тадбир доирасида шоҳмот, волейбол, баскетбол ва бошқа спорт турлари бўйича мусобақалар ҳам ўтказилди. Ғолибларга тадбирнинг бош ташкилотчиси — ЎзХДП Касби туман кенгашининг раиси Султон Ҳамроев, агросаноат мажмуи туман уюшмаси бошлиғи Ботир Исломов эсдалик совғаларини топширди.

Шундан кейин ЎзХДП вилоят кенгаши раиси ўринбосари Музаффар Туропов Хотира ва қадр­лаш куни, унинг аҳамияти, партиямизнинг уруш қатнашчилари ва фронт ортида меҳнат қилганларга, пенсионер ва муҳтож кишиларга кўмак бериш борасидаги ишлари ҳақида гапирди. Ғайбулла Раҳмонов партиямизнинг фаол аъзоси бўлгани, муҳтожлардан ёрдам ва меҳрини аямаганини тилга олди. «Нуроний» жамғармаси туман кенгаши раи­си Чўли Жўраев, «Камолот» ЁИҲнинг мактабдаги етакчиси Гулруҳ Ғайбуллаева, партиямиз аъзоси, фахрий ўқитувчи Фаттоҳ Жўраев­нинг сўзларини кўпчилик ҳаяжон билан тинглади.

— Мен жуда тўлқинланиб кетяпман, — дейди қишлоқдаги ҳудудий бошланғич партия ташкилоти етакчиси Эргаш Каримов. — Чунки Ғайбулла ака билан елкама-елка ишлаганман, у кишининг даъвати билан институтда ўқиб, агроном бўлдим. Ғайбулла ака ер илмини чуқур билардилар, тажрибалари биз учун дастур эди.

Тадбирнинг яна бир ҳаяжонли воқеаси шу бўлдики, партиямиз сафига қабул қилинган бир гуруҳ ёшларга аъзолик гувоҳномалари топширилди. Улар орасида муал­лима Санобар Раҳмонова ҳам бор эди. «Отам аъзо бўлган партиянинг ғоя ва мақсадлари мен учун ҳам азиз», деди у чин юракдан.

Тадбир сўнгида отанинг саккиз яшар чевараси — Ғайбуллажоннинг дона-дона сўзлари ҳаммани ҳаяжонга солди.

— Мен бобожонимни кўрмаганман, лекин уйимизда суратлари кўп, — деди Ғайбулла. — Катта бўлсам, мен ҳам бобом каби дон, нон етиштираман!..

Унга ўргатишганми ёки бола ўз тилидан айтдими, барибир, бу гаплардан ҳамманинг юраги сел бўлди...

 

Юнус УЗОҚОВ,

«Ўзбекистон овози» мухбири.



DB query error.
Please try later.